سلام , امروز یکی از دانشجویان جلوی سر در دانشگاه جلویم را گرفت که آقا دلمون لک زده برای

شعرهات گفتم مگر تصحیح برگه ها میذاره به دنیای شعر هم سر بزنم ولی یک شعر عاشقانه ناتمام

دارم گفت تو رو خدا تو وبلاگ بنویس و من  می نویسم تا بخوانید بعد کاملترش می کنم

چه زجری می کشم وقتی که می بینم پریرویی      

شنل بر دوش خود افکنده و می آید از سویی

تمام مردم شهر از دوچشمش حرف می بافند

ولی این ماه زیبا خم نمی آرد به ابرویی

مرا هی می کشاند تا لب دریاچه ی چشمش

عجب دریای شورانگیز شهرآشوب پر قویی!

به شور افتاده این دل تا چشیده قند لبهایش

شبیه طفل نادانی که سر برده به کندویی

و حالا خوب می فهمم که حافظ با چه حالی گفت

((خرابم می کند هردم فریب چشم جادویی))