سلام جايتان خالي يك هفته اي براي كلاس هاي طرح صالحين  از طرف حوزه بسيج  به قم رفته بودم همراه ما دوستاني از شهرستان هاي استان كرمان هم بودند جنوبي هاي خون گرم و خوشرو يي كه انسان از هم نشيني با آنها لذت مي برد چه گرمي كه از صورت نازشان مي تابيد و تو حرم حضرت معصومه و مسجد جمكران كه مي رفتي صفاي زيارت و خلوص دعا را مي شد تو چشمان پاك و معصومشان ببيني يك كاروان دعا و صلوات بدرقه ي راهشان باد من گزيده اي از درد دل اين عزيزان را با امام زمانشان و بي بي حضرت معصومه بيان مي كنم

آقا سلام ُاعضاي طرح صالحينيم             بانو سلام ُما مردم كرمان زمينيم

ما از بميم بم را كه خانم مي شناسي         آ ن سرزمين پرتلاطم ميشناسي

بم ،بم عروس شهر كرمان است آقا          بم زادگاه صبر و ايمان است آقا

يك رشته غم ازسيرجان تاجمكران است    عشق شما در سينه هامان بي كران است

ما با ضريح تو دلي وابسته داريم              قلبي پر ازانگيزه اماخسته داريم

ما بافتي ها آمديم پابوس خانم                 شاديم از اينكه گشته ايم مانوس خانم

آقا بيا جيرفت بيا چشم انتظاريم               ما مردم جيرفت برايت نذر داريم

آقا قدم بگذار بر چشم فقيران                  يك جمعه از اين جمكران تا مرزكرمان

در سينه هاي سوخته مان آهي نمانده        آقا بيا تا قلعه گنج راهي نمانده

ما راوري ها هم دلي بي كينه داريم        عشق تو را ماسالها درسينه داريم

زائرسراي آن امام هشتمينيم                   جاروكش گرد و غبار زائرينيم

گرماي كهنوج از تب گرماي مولا         در شهر كهنوج ردّ دست و پاي مولا

بايد زرند با قلبتان پيوند گيرد                گوش وجود از گفته هايت پند گيرد

هر هفته ما در انتظاريم اي اتابك            خون شما هست در رگان شهربابك

هاي! عنبرآباد از شما سالار مانده          چشمش براي ديدنت بيدار مانده

اي بوي سبزت بوي نارنجاي اينجا          نام قشنگت سر در زيباي اينجا

از بردسير و رودبار و كوهبنان هم         بي بي تو ميداني كه داري جانفشان هم

شش دانگ رفسنجان به نامت خورده مولا      يك دل نه صد دل در فراقت مرده آقا

اينجا كوير سوزناك بي بهاره              از ابر لطف تو مگر باران بباره

آقا بيا كه بچه ها چشم انتظارند           با تو تمام فصل ها ي ما بهارند

گفتم به دلم عکس تو را حک بکنند             تصویر غریبه ها رو منفک بکنند

هی توی حیاط خوابگاه دور نزن                   می ترسم از اینکه بچه ها شک بکنند 

محراب هلال چين پيشاني اوست             دريا اثر نگاه طوفاني اوست

در حسرت ديدار جمالش هر شب            صدها صدها ستاره قرباني اوست

این قدر گرفتار کار و بار هستم که خدا وکیلی خواب درست و حسابی ندارم چه برسد به این که شعر جدید بسرایم  امروز در هنگام تصحیح اوراق امتحانی در دانشگاه این تک بیت را گفتم و کلی زیر ابروش را برداشتم و رنگ وجلا بهش دادم تا این طوری شد

شانه ات از سنگ باشد گریه آبش می کند          آبشار چشمم از صد تیشه برّنده تر است

السلام عليك يا ابا عبدالله

  پس از طعم شيرين زيارت نجف و كربلا ديگر ذائقه ام ميلي به تناول نوشته ها ي آنچناني ندارد  با ديدن نهر علقمه گلويم كمتر احساس تشنگي مي كند و از تارهاي كوچك صوتي حنجره ام صداي وا اصغرا  مي آيد  بايد آنجا باشي تا عبور داغ نينواييان را حس كني و تا به خيمه گاه نروي صداي غمناك زين العابدين را از ميان شعله هاي آتش نمي شنوي فقط از تل زينبيه ميتواني حدس بزني چه بر سر زينب آمد و با زيارت دو دست بريده و جدا از هم ابوالفضل مي تواني پي به رشادت او ببري از شهرهاي عراق هر چه نگويم بهتر است فقط جاي تاسف دارد به جان خودم در تمام اماكن زيارتي دعاتون كردم وبه يادتون بودم

خاك پاي عاشقان حسينم و قربون غريبي امامان مظلوم(ع)            

                                يا حسين

درسته كه هيچ وقت پيراهن مشكي نپوشيدم اما عشق و علاقه ام به اهل بيت و خاصه امام حسين را در پيراهن هاي ديگه هم نشون دادم  . اگر چه گريه نكردم يا اگر بوده خيلي خيلي كم بوده ولي جگرم از مصائب اهل عاشورا آتيش گرفته . من از كودكي با عشق به مولا بزرگ شدم وقتي روضه خون محله مون مي گفت ((  كه حسين آب ندارد  و جگر تاب ندارد)) من هم دلشكسته مي شدم هر زمان خانمم به عشق خاندان مكرم پيامبر( ص )مخصوصا رقيه امام حسين سفره مي انداخت من به اندازه ي جمعيت حاضر دلم براي عاشورا مي تپيد  . مداح و روحاني روستامون كه مي گفت انشا الله يه روز قبر شش گوشه اش را بغل بگيريم كبوتر دلم پر ميكشيد و مي خواست بره كربلا . و خلاصه ......

حالا باور نمي كنم امشب با خانمم كه سفره انداختناش جواب داد داريم ميريم كربلا  داريم ميريم عشق چندين سالمون را به حسين و ابوالفضل(ع) تقديم كنيم و از بالاي تل زينبيه ما هم بگيم  آقا جان خيلي ها التماس دعا گفتند  تو رو جون خواهرت زينب جوابشون نكني ..يا حسين

یک روز بهاری در باغ شاهزاده ی ماهان همراه با دانشجویان پیام نوری

رفتم و غزلی تراوش شد که سه بیت آغازینش در آن حال و هوا اینگونه است

غزل همراه آهنگ لبانت خواندنی تر شد           سیاووش لبت اسطوره گشت و ماندنی تر شد

و من در موزه ی تاریخ ابروی تو می گردم           که سعد آباد چشمانت برایم دیدنی تر شد

تو فوق العاده زیبایی و هرکس رو به چشمانت      سری بر سجده نگذارد چو شیطان راندنی تر شد